Random Thoughts.

Image

Image

Coach Roger Gorayeb of Ateneo Lady Eagles

Municipal meet 2012. Champions. Atheneum. 

 

Its been a while since maglaro ako sa isang competition, sobrang nakakamiss na. I mean nakakapag volleyball padin naman ako pero hindi kagaya ng dati na “may proper/stable training” “may teammates” “may pinaghahandaan” “may coach” “may games” at higit sa lahat “may saysay ang buhay” Yes Im stuck at Adamson University…STUDYING. Siguro some will ask bakit? bakit regular student lang ako? bakit sa adamson? After ko nga mag try outs sa different schools punong puno ng tanong askfm ko e…Like why adu?, bat hindi ka sa FEU?,  student athlete ka po?,  residency ka po?,  kailan ko po kayo makikita mag laro?, at madame pang kachuchu-an. Isa lang po sagot diyan, Im REJECTED. 

 

“Wag kayo humingi ng pasensya, okay lang sakin lahat ng yun noh, and wag nyo isipin na nakakaistorbo kayo, sabi ko nga diba I’m willing na makinig sa inyo palagi. Wag kayo madiscourage sa mga pangarap nyo just because hindi nyo nakuha yung goal nyo as of now, gawin nyong motivation to strive harder ang mga unmet goals nyo. May reason lahat ng yan, and it’s not yet the end. Alam kong sobrang sakit nyan kasi kahit ako mismo naranasan ko yan. Ngawa rin ako nun sa La Salle e, akala ko katapusan na pero hindi pa pala. Isipin nyo nalang na as this door closes, another one opens. Hindi pa rin mawawala yung support ko sa inyo ’cause I know na you guys can achieve a lot more than what you think. Basta wag kayo sumuko, okay? Mahirap man tanggapin ngayon pero in time, mawawala rin lahat ng yan, basta continue to do what you do best.

 

 I know how devastating it is but it will all pass din. Panahon lang yan, lilipas din. Basta galingan nyo, make Ateneo regret not getting you. HAHA! Ganyan inisip ko sa La Salle e. =)) Pero syempre, don’t be bitter, mas importante acceptance and improvement. May plan si God sa inyo, quitting is never an option diba. :)) Ayun, wag kayo mahihiya sakin, naiintindihan ko kayo. Pwede nyo pa rin ako kausapin anytime, who knows, baka kayo na pala papanuorin namin sa next season ng UAAP volleyball. ;)) kaya nyo yan!

 

Ikaw na mismo nagsabi na ayaw mong matigil yung mga pangarap nyo dahil lang dito, i-mind set nyo yan, magagawa nyo rin yan.  Hindi siguro magiging madali pero hindi ibig sabihin imposible na. Kaya nyo yan!! And wag ka mag alala, I’m sure na maiintindihan ka ng family mo pag nasabi mo sa kanila yung nangyari.  Walang anuman yun noh! Basta never give up lang, mararating nyo rin goals nyo soon enough. ” 

 

Nakita ko kase yan kanina habang nag…hmm nag to-throw back? haha. Galing yan sa isang schoolmate/friend ko na atenista. Pinagtagpi-tagpi ko lang yan ha, sobrang haba kase lage ng usapan namin noon, saka yung iba baka hindi niyo lang maintindihan. As I was reading her message dati, naiiyak ako. Halos magiisang taon na din pala no, joke! sa January! Isang taon na…Isang taon nakong bagsak sa Ateneo. haha. Naalala ko lang lahat, lahat-lahat. Mula umpisa hanggang ngayon. Sobrang sakit pala no? Ok eto nanaman ako, nagiging nega, OVERTHINKING, reminiscing, and lowering my self esteem. Hindi ko naman kase maiwasan na magisip ng mga ganyang bagay whenever nakakakita ako ng “things” na may kinalaman sa nakaraan, I am so emotional, nakakadiri. ang lake lake ko napaka iyakin kong bata. Pero hoy ha! hindi ko yun pinapakita kahit kanino except kay zuu, lhyndz and kira, sila pa lang ata nakakakita kong paano ako umiyak ng todo-todo. Nung panaho nga na yun naisip ko bat di ako mag artista? ha-ha kidding. ACET result kase nung araw nayun, e syempre ayoko namang sa bahay umiyak, sa bahay ako ni suzette humagulgol 🙂 Sarap nga sa feeling e, parang mamamatay nako 🙂 hahahahaha. pero real talk ramdam ko yung “sakit” na tinatawag. Perstaym ko kaya mareject nun! iba pala sa feeling, sobrang  bigat na 2 weeks ako bago naka recover, I mean hindi naman na paralyze or na comma or what hahaha. What I mean is 2 weeks akong malungkot, pero “moving on stage” ko talaga isang buwan 🙂 pero kahit ngayon naiiyak padin ako everytime na maalala ko yun. Ewan sobrang halaga kase talaga sakin ng pangarap ko, ng ateneo, at ng kaibigan ko na si kira. Oh well sabihin niyo nanaman ano nanaman point ko? Wala, wala akong point haha! gusto ko lang maglabas ng sama ng loob, I feel down nanaman kase, Pakiramdam ko hindi nanaman ako papasa next year if ever mag try ako ulet. Ayoko na ng ganun, Ayoko na mareject. Hindi ko nga alam kong  bakit sa edad kong to sobrang dame ng “bad” experiences na nararanasan ko e. Alam mo yun kung sino pa yung sobrang pursige at ginagawa ang lahat on their own siya pa yung hindi nabibiyayaan, samantalang yung iba na ayaw at wala namang ginagawa sila yung pinagpapala. bakit kaya no? 

Sabe ng kaibigan ko…. “madali nilang nakuha yung sa kanila, madali din yan mawawala.” parang ang mean naman no? haha pero paano nga kaya? Paano kung may right time naman para samin, paano kung talagang sinadyang ma reject kame kase hindi pa kame handa sa mga bagay  na gusto namin maranasan?, Paano kung pagsubok lang lahat ng yun?, paano kung mas better pala ang darating kaya kame inalis sa bagay na yun?, paano kung may dahilan pala lahat ng nangyayare?. lahat ng yan paulet-ulet lage, lage pumapasok sa utak ko, habang tumatagal at habang nakakakilala ako ng mga bagong tao sa buhay ko, at mga kaibigang pareho ng sitwasyon, mga taong may connection sa buhay ko, lalo ako napapaisip dinala ba talaga ako sa tamang landas?, tama kaya lahat ng naging desisyon ko?, ang dameng tanong at lahat ng yan GUSTONG-GUSTO ko na masagot. 

Habang tumatagal lalo akong na eexcite at kinakabahan sa mga susunod na mangyayare sa yugto ng buhay ko. Eto na nga kaya yun? paano? kailan? at bakit? 

Pero isa lang ang alam ko…hindi ko man masagot ng agad agad lahat ng tanong na yan. alam ko sa sarili ko malayo na ang narating ko, madame nakong naranasan, marami nakong nakuha, natuto nako sa buhay, at hinding-hindi ako susuko kahit anong mangyare. 

Napakaraming umaasa at naniniwala sakin, napakadameng gusto ako magtagumpay, bakit ko pahihinain ang sarili ko para sa wala? Balang araw…balang araw hindi ko sila bibiguin, nakadating  nako sa puntong ito, ngayon pa ba ako titigil? 

Naniniwala ako taong 2014 ang pinaka magandang taon sa buhay ko. Kailangan ko lang ng kunting pasensya, paghihintay at syempre pag eensayo. sana. sana talaga malapit na. 😀 

 

– jemy damian. 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s