Hukay 

  
Hukay.  

Masaya  tayong dalawa nung una, mga araw na ayoko ng mawala pa. 
Mga gabi na ikaw lang ang kausap magdamag at walang ibang inaalala
Kapag kasama ka para akong hinehele ng mundo na tila ba isa kang kanta na ayoko ng matapos pa 

dumatal ka sakin ng mga panahong kailangan ko ng kasangga
At para bang lahat ng agam agam hinukay at tinangay mo. ito’y nawala 
Naapuhap ang taong bubuo saking wasak na mga pangarap 
Kalahating bahagdan ng buhay ko ay sinakop mo at oo hindi ko itatagong 

Mahal na mahal kita. 

Mahal,

Naalala ko ang mga panahong tinuturuan mo pa ako ng sipnayan. 
Mga elementong hindi ko mabatid kung anong kahulugan, kumplikadong larawan, magulong tumbasan. 

Pero patuloy mo pading hinahanap ang kasagutan, maipaliwanag lang sakin ng buo ang isang bagay na hindi ko maintindihan. 

Mahal, 

Naalala mo ba yung panahong pinlano nating magkasama
ang mga adhikain na tutupadin nating dalawa.

Sa batalan kung saan nilagay mo ang mga kamay mo sa bewang ko at binulong mo ang mga katagang 

‘Sabay’ ‘tayong dalawa’ 

Mahal, 

Ang mga simpleng kamustahan, mga tawag at boses mong tila kinikiliti ako, mga mensahe mong araw araw ay baon ko, mga regalong tinuturing kong ginto, mga kwentuhan, landian, yakap mo, haplos mo, halik mo..
Bigla na lamang naglaho, 
Umalis ng walang paalam 
Nawala na parang bula. 
Alikabok na tinangay ng hangin 
Sa dulo

Sa lugar ng kawalan 

Mahal, 
Bakit ka biglang lumisan? 
pumaroon
Iniwan akong magisa 
Nasan na? 
Ang mga pangako at katagang…
Tayong dalawa? 
Wala man lang ako narinig na paalam 

Na patawad o 

Mi ultimo eksplinasyon na baka sakaling matanggap ko. 
Wala. 

Mahal, 

Kamusta ka na? 
Alam mo bang araw araw ko pading inaantay ang pagbalik mo?
Umaasa na baka sakaling nandiyan ka lang, pagala gala, 
Nagiisip, o di kaya naman nagbakasyon

Mahal, 
Nandito padin ako, nag aabang sayo 
Iniisip ko kaseng baka namahinga ka lang, 
Mag aantay ako 
Mahal, 

Namahinga ka lang,

Mahal, 

Anong pakiramdam sa ilalim? 

Anong pakiramdam ng natatabunan?

Anong pakiramdam na pikit ang mata at wala ng matanaw pa

Mahal, 

Naririnig mo ba ako? 
Hindi ba’t namamahinga ka lang? 
Walang salitang tutumbas sa kung gaano kita namimiss sa bawat pagdaan ng araw 
At habang tumatagal, ang pangungulila ko sayo’y lumalake 
Hindi mo alam kung gaano kita gustong mahagkan, walang may alam. 
Nilalamon ako ng katahimikan, binubulong ang iyong pangalan
Hindi mo man lang ako sinabihan, nagiwan ka pa ng memorya at larawan. 
Sinadya mo bang ako’y saktan? 
Walang may alam ng aking nararamdaman sa tuwing maiisip kong wala ka na
Walang may alam kung paano ko yakapin ang sarili at lumuha ng walang hangganan
walang may alam Mahirap, hindi ko na alam ang nangyayari

Madalas nakatulala at tinatanong ang sarili
walang may alam Ako’y nananalangin ng taimtim, umaasa na maibabalik ka pa
Walang may alam kung paano ko hinaharap ang kasalukuyan na magisa 
Walang may alam, 
At kahit ikaw…
hindi mo na malalaman.

Mahal, 
balang araw magkakasama din tayo sa hukay

 

Pansamantala, 

Paalam muna.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s