Wala na 

  

 Heto nanaman ako nakatingin sa kawalan. Pinagmamasdan ang kalawakan. Tila nagugulumihanan. utak kong umiikot sa mga hindi maintindihan. Ang mga “iyan” “ito” ang “dahilan” ang mga ” bakit” at “ganito” ang “tayo”
Paano ko ba uumpisahan? 

Ang isang bagay na pati ako di sigurado Kong naiintindihan. 

Paano ko ba uumpisahan? 

Kung ang tulang isusulat ko ay tungkol nanaman sayo. 

Paano ko ba sisimulan? 

Ang isang bagay na tayong dlawa ang bumuo 

Paano ko ba sisimulan 

Kung tinapos mo na naman.
Ibabalik ko sa umpisa. Sa una tayong nagkasama.Yung mga panahong may ikaw at ako. Mga panahong idea ko pa ang tayo. Ang mga madaling araw na usapan. Ang mga pagtawag at Bose’s mong tila kinikiliti ako. Mga matatamis na salitang mahal kumain ka na? Mahal bakit gising ka pa. Ang mga Sabay tayo matulog. Ang mga paalam kung hindi mo sinangayunan. Mga malilit na alitan. Ang mga sino yan. San kapupunta, hindi pwede yang suot mo, mga wag kang iinom at umuwi ka na. . Mga kwento mo na wala namang kabuluhan, mga txt mong puno ng emoji, mga kulitan, landian. Ang mga yakap mo, haplos mo, halik mo at oo nakakatawa, dahil lahat ng eto ay nanatiling sa umpisa. 
Naglaho na 
Natatawa na lamang ako sa tuwing maaalala ko ang mga panahong masaya pa. Hindi ko mapigilan na isipin ulet ang mga ala alang dapat limot na. Bakit tila parang gusto ko pang tikman, ang lasa, ang saya, ang pakiramdam, ang nakaraan kung saan ang lahat ay “totoo pa”
Wala na
Masisisi mo ba ako sa tuwing may bagay na magpapaalala sayo at wala akong ginawa kundi humiling sa langit, sa lupa, sa kung ano mang santo, engkanto, demonyo, aso para nakong baliw umaasa na maibabalik pa ang mga panahon na ikaw ay akin pa. Umaasa na sana, sana pwede pa.
Wala na
Paulet ulet na lamang sa umaga, tanghali, hapon, gabi ikaw ang dalangin. Walang ibang nasa isip kundi kamusta ka? Nasan ka? Kumain ka na ba?…..Masaya ka ba?
Paulet ulet na lamang ikaw ang laman ng utak, puso at ng luha. Walang ibang ginawa kundi humandusay sa kawalan, umiyak na para bang ang bawat patak ng luha ay maibabalik ang bawat segundo na kasama ka, pero oo nakakatawa, para akong tanga.
Oo tanga. Dahil oo. Wala namang tayo 

Wa- wakasan ko na ang nararamdaman ko sayo susubukan kung kalimutan ang ngiti mo na baon baon ko sa pang araw ara na buhay ko 

La-layuan na kita. Hindi bat yon naman ang gusto mo isasantabi ko ang pansarili Kong kasiyahan palalayain ka sa puso kung sugatan 

Na-nawawasak na ako. Nahihirapan nako na. Nangungulila sa piling mo. Pero dapat ko ng kalimutan ang pagkalunod ko sa kami, sa tayo. At ang ang akin na akala ko mananatiling akin dahil 

Ta-tanggapin Kong tapos na. Ipauubaya ko sa hangin ang nadarama sana maaga palang tangayin na At 

Yo- teka wala namang yo kung paanong wala namang tayo. 

Paulet ulet na lamang. Hapdi, sakit, pagod, dalamhati. Sinasaktan ang sarili. Bakit nga ba hindi ko nalang tanggapin ang kasulukuyan?
Paulet ulet nalang, kailan nga ba? Matatapos ang lahat ng ‘to. Makalimutan ang mga alala na hindi na kailanman maibabalik pa.
Paulet ulet na lang pinaaalahanan ang sarili na tama na. Tapos na, ang dati’y mananatiling dati. At ang nakaraan ay isa na lamang masayang larawan. Ang sumpaan ay mawawalan ng kabuluhan. Ang noon ay itapon. Kalimutan. Dahil 

Ibabalik ko sa umpisa 

Pagkatapos tatapusin ko na 

Wala na. 
 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s